Tarihsel Köken, Sanatçı ve Arka Plan
Paul Cézanne, 1899 civarında tamamladığı bu başyapıtla natürmort türünü akademik geleneğin tekdüzeliğinden kurtarmayı hedeflemiştir. Empresyonistlerin ışık ve anlık izlenim takıntısından uzaklaşan sanatçı, nesnelerin kalıcı geometrik formlarını ve uzamsal ağırlıklarını aramıştır. Cézanne, doğayı silindirler, küreler ve koniler aracılığıyla ele alma felsefesini bu kompozisyonda somutlaştırmıştır. Dönemin sanat eleştirmenleri natürmortu hiyerarşik olarak alt seviyede görürken, Cézanne mütevazı bir meyve tabağını devrimci bir deney sahasına dönüştürmüştür. Paris sanat çevrelerini bir elmayla sarsma vizyonu, tam da bu titiz düzenleme ile karşılık bulmuştur. Sanatçının stüdyosunda haftalarca çürümeye yüz tutan meyveleri sabırla gözlemleyerek yaptığı bu çalışma, klasik görsel alışkanlıkları parçalamıştır. Elmalar ve Portakallar, 20. yüzyıl avangard sanatının kapılarını aralayarak geleneksel kompozisyon anlayışını kökten değiştirmiş ve Cézanne'ı modern sanatın babası konumuna yükseltmiştir.